मुंबई सोडून जाताना!

You will never be completely at home again because part of your life will always be elsewhere. That is the price you pay for the richness of loving and knowing people in more than one place..

खूप खरं आहे हे.. आज घर सोडून जवळपास साडेसात वर्ष झाली.. पुन्हा एकदा स्वतःच्याच घरी जाताना एक हुरहूर आहे.. इतक्या साऱ्या वर्षांत खूप काही बदललं आहे.. वेगवेगळ्या ठिकाणांनी त्यांची एक ओळख मागे ठेवली आहे.. आणि अर्थातच त्यात वर्चस्व आहे 'माझ्या मुंबईचं'..

साडेतीन वर्षं झाली हिचा आणि माझा सहवास आहे.. घरातून दोन bags आणि दोन मैत्रिणींसोबत मी आयुष्यात पहिल्यांदा इथे आले.. त्याआधी महाराष्ट्राची राजधानी, एक गुंतागुंतीचं शहर एवढीच हिची ओळख होती.. गिरगाव कुठे, बोरीवली कुठे आणि वसई-विरार कुठे.. काssही माहित नव्हतं.. आज जाताना मात्र असं वाटत आहे कि मुंबईचा स्वभाव थोडाफार कळाला आहे.. वेवलेन्थ कायमसाठी जुळली आहे.. बरचं काही मिळालं या शहरामध्ये.. खूप मित्र-मैत्रिणी मिळाल्या.. वेगवेगळ्या क्षेत्रातल्या, वेगवेगळ्या वयाच्या आणि वेगवेगळ्या संस्कृतीच्या.. अनेक लोकांशी मैत्र जमलं.. खूप संवेदशील मनं जोडली गेली.. आज त्याचं फक्त 'असणं' ही एक खूप छान भावना आहे..

इथे सुरुवातीला आले तेव्हा पवईहून घणसोलीला कसं जायचं या प्रश्नाने लोकलची आणि माझी ओळख झाली.. आणि नंतर घट्ट मैत्रीच झाली.. शेवटच्या दीड वर्षात तर लोकलने खूपकाही शिकवलं.. कायम साथ दिली.. घरून परत येताना लोकल दिसली कि आपलेपणाची भावना आपोआपच येत गेली.. या लोकलला जाती धर्माची बांधिलकी नाही.. रोज एकाच वेळेला प्रवास करणाऱ्या महिला एकमेकींच्या सख्या कधी होऊन जातात कळतदेखील नाही.. गणपतीला मोदकांची, ईदला शिरखुर्म्याची, ख्रिसमसला केक्सची देवाणघेवाण होऊ लागते.. वाढदिवसांपासून डोहाळेजेवणापर्यंत सगळं साजरं केलं जातं.. मनातली कित्येक गुपितं सांगितली जातात.. आणि तितक्याच तन्मयतेने ऐकलीही जातात.. म्हणूनच ही लोकल आपली वाटते.. कायम वाटत राहिल..

लोकल आणि समुद्र हे मुंबईचे अविभाज्य भाग.. कदाचित अविरत चालू राहण्याची प्रेरणा या दोन गोष्टींमुळेच मिळते मुंबईला.. इतके सी-फेसेस आहेत इथे.. पण का कोणास ठावूक marine drive वर गेल्यावर जसं वाटलं तसं बाकी कुठे वाटलंच नाही.. कट्ट्यावर बसून sunset बघत, हळूहळू दिव्यांनी सजत जाणारा क्वीन्स नेकलेस बघण्यात जी मजा आहे ती दुसरीकडे कुठे कधी आलीच नाही.. तिथला पाउस अनुभवता आला.. थंडीतली सकाळ अनुभवता आली.. गार वाऱ्याच्या झोतात हातात कॉफी, आणि कानात सुंदर गाणी.. एखाद्या सुंदर संध्याकाळी अजून काय हवं असतं!!

मुंबईने कायम लोकांना स्वतःला शोधायला मदत केली आहे.. आपलेच खोल दडी मारून बसलेले गुण-अवगुण दाखवून देण्यात ही माहीर आहे.. इथे माणूस एकटेपणासुद्धा एन्जोय करायला शिकतो.. माणसातील चांगुलपणावर विश्वास ठेवायला त्याला भीती नाही वाटत.. इथे येऊनच मी लोकांना observe करायला लागले.. पुन्हा एकदा लिहायला लागले.. सुदैवाने मनातलं कागदावर येत गेलं.. ते वाचून छान वाटत राहिलं.. इथे राहून अनेक नाटकं-चित्रपट बघता आले.. महान माणसांना भेटता आलं.. आयुष्य समृध्द होत गेलं.. त्या सगळ्यांपुढे घर शोधताना होणारी वणवण, मेसचं जेवण, मुंबईची आर्द्रता, प्रचंड गर्दी आणि अति आधुनिक, पचनी न पडणारी मानसिकता हे सगळं मामुली आहे..
आता जगभरात कुठेही गेलं तरी मुंबईचा हा DNA कसलाही त्रास होऊ देणार नाही.. 'सबकुछ ठीक है' असं सांगत राहिल.. ये एक एहसान रहेगा मुंबईका.. सगळ्याच गोष्टी अशा शब्दात सांगता येणाऱ्या नाहीत.. मात्र एक गोष्ट नक्की आहे.. मुंबई डार्लिंग, you will be missed!! आता फक्त एकच इच्छा आहे..

“इन रेशमी राहोंमे, एक राह तो वो होगी..

तुम तक जो पहुचती है.. इस मोडसे जाती है!!

घराबाहेर राहण्याचं 'सुख'!

शेवटचा पेपर झाला आणि कॉलेज संपल्याची एक दुखरी जाणीव झाली.. आपापल्या गावाला जाण्याच्या आधी एकदा रात्र गप्पांनी जागवायची म्हणून त्या तिघी ऋचाच्या रूमवर जमल्या.. आशिमा आणि ऋचा होस्टेलवर राहायच्या आणि रेचल लोकलाईट होती.. तसं पाहिलं तर तिघीही वेगवेगळ्या वयाच्या आणि संस्कृतीच्या.. तिघींचा आर्थिक स्तरही सारखा नव्हता.. मात्र गेली काही वर्ष त्यांनी अनेक भावना एकत्र अनुभवल्या होत्या.. अगदी आतल्या गोष्टी एकमेकींना सांगितल्या होत्या.. जॉब लागल्याच्या आनंदापासून, ‘त्याच्या घरचे आमचं प्रेम नाही गं समजून घेणार’ इथपर्यंत सगळं.. आजूबाजूचं सगळं वातावरण जरा अतीच पुढारलेलं होतं.. शुक्रवार संध्याकाळ (सॉरी Friday night) पब मध्ये साजरी नाही झाली तर आयुष्य वेस्ट आहे अशी मानसिकता असणारं.. अशा सगळ्यांत या तिघी मात्र एखाद्या शांत ठिकाणी जाऊन सूर्यास्त पाहणाऱ्या मागासवर्गातल्या होत्या.. त्यांचं काळाबरोबर नसणं हाच त्यांच्या मैत्रीचा घट्ट धागा होता..

ती रात्र तर त्यांच्या गप्पांना बहर आणणारी होती.. सगळा लेखाजोखा मांडणारी होती.. लहानपणीच्या गमती- जमती सांगत, हसत खेळत रात्र पुढे जात होती.. शाळा, कॉलेजची वळणं घेत गप्पांची गाडी पुढे जात होती.. ऋचा आणि आशिमाची खेचायची म्हणून रेचल सहजच म्हणाली, "तुम्ही तर काय कायम घराबाहेर आहात यार.. कसली मज्जा येत असेल ना.. सगळं स्वतःचं स्वतः करायचं.. मन मानेल तिकडे भटकायला जायचं.. shopping करायचं.. नो constraints.. लकी आहात दोघी.. "

ऋचा आणि आशिमाने एकमेकींकडे पाहिलं.. दोघींचेही डोळे पाणावले.. ऋचा म्हणाली, "रेचल डीअर, दहा वर्षांपूर्वी मी घर सोडलं.. शिक्षण झालं, मनासारखा जॉब झाला.. खूप काही अनुभवलं, खूप काही शिकले.. पण खरं सांगते, नवरी मुलगी घर सोडताना तिला जसं तुटल्यासारखं वाटतं न अगदी तसंच प्रत्येक वेळी घरातून इकडे येताना वाटतं.."

तिला दुजोरा देत आशिमा म्हणाली, "दर वेळेस घरी गेलं कि मा-बाबा विचारतात, 'बेटी किती दिवस घरी आहेस तू.. तसं ट्रेनचं तिकीट काढायला..' स्वतःच्याच घरी जाऊन पाहुणी असल्यासारखं वाटतं.."

"मागे आम्ही घर नवीन बांधलं, आदित्यसाठी वेगळी खोली बांधली आणि माझं सामान, माझी लाडकी बुक शेल्फ गेस्ट रूममध्ये ठेवली.. 'तसंही ऋचा काय आता या घरात राहणार नाही.. तिची वेगळी रूम कशाला हवी’ असं आई बाबांना म्हणताना मी ऐकलं आणि तेव्हाच घरात परकं असल्याची वाईट जाणीव झाली.."

"मी घरी जाते.. अर्धा जीव घरच्या मंडळींमध्ये असतो.. अर्धा जीव इथे.. मा-बाबांना वाटतं आपली आशिमा सहा वर्षांपूर्वी घर सोडताना जशी हळवी, लाजाळू होती तशीच आहे.. ही मधली गेलेली वर्ष मला काय आणि कशी घडवून गेली आहेत त्यांना पूर्णपणे माहित नाही.. अन मी सगळं सांगूही शकत नाही.. संवादाचा विसंवाद होतो कधी कधी.. चूक कोणाचीच नसते.. पण मधल्या काळाने काहीतरी हिरावून नेलेलं असतं हे मात्र खरं.. "

"मागच्या महिन्यात माझ्या चुलत बहिणीचं लग्न झालं.. तीही अशीच बराच काळ घराबाहेर राहणारी.. आयुष्य स्वतःच्या अटींवर जगायची सवय झालेली.. तिचा काल कॉल आलेला.. ती म्हणत होती, "ऋचा, इतके वर्ष एकटी राहिले.. सुरुवातीला पर्याय नव्हता म्हणून आणि नंतर सवय झाली म्हणून.. आजूबाजूला माणसं असायची सवयच नाही राहिली गं आता.. किचनमध्ये काम करताना सासूबाई मागे उभ्या असतील तर भीती वाटते कि अचानक कोण आलं घरात.. माणसांच्या असण्याची सवय करून घेण्यातच खूप वेळ जाणारे माझा.. तुझ्याकडे वेळ आहे अजून.. माणसांच्या असण्याची सवय करून घे गं राणी"

बिचारी रेचल.. एक भाबडा प्रश्न तिच्या सख्यांना भलतंच हळवं करून गेला होता.. घराबाहेर राहण्याच्या चैनीसाठी एवढी किंमत मोजावी लागते हे तिला आज नव्याने उमगलं होतं..

अंदमान- एक नयनरम्य अनुभव!!

                            अंदमान- एक नयनरम्य अनुभव!!

काही ठिकाणं अशी असतात ना कि जिथे गेल्यावर इतर स्थळ काळाचा विसर पडतो.. ते ठिकाण सोडून परत यावंसंच वाटत नाही.. आपण त्या ठिकाणाबद्दल एक कल्पना करून जातो आणि ते ठिकाण आपल्या अपेक्षांना पूर्ण करून आपला आनंद द्विगुणीत करत मनात कायमच स्थान मिळवून जातं.. अशाच काही खास ठिकाणांपैकी एक म्हणजे अंदमान.. आख्यायिका सांगतात कि हंडुमान [हनुमानाच्या] नावावरून ही बेटं ओळखली जायची आणि नंतर त्यांचा अपभ्रंश होत होत आज अंदमान म्हणून प्रसिद्ध आहेत.. अत्यंत isolated अशी ही tourist place.. technology addiction rehabilitation center आहे.. आपण whatsapp, FB, Gmail वगैरे शिवाय जगू शकत नाही असं सांगणाऱ्या लोकांना पुन्हा एकदा माणसात यायला भाग पडणारा निसर्ग आहे इथला..

आमच्यासाठी अनेक वर्षांपासून आम्ही ३ कुटुंब ज्याची वाट बघत होतो अशी ही ट्रीप होती... ६ गावी असणारी ९ लोकं ५ दिवसांसाठी एकत्र आणायची म्हणजे सोप्पी गोष्ट नाही.. तीन महिने आधी सगळा प्लान तय्यार होता.. कुठून कसं जायचं, कुठे राहायचं, काय काय करायचं.. फक्त तारखा पडायला मुहूर्त लागत नव्हता.. अखेरीस सगळ्यांनी आपापले व्यवसाय, कॉलेजेस, हास्य क्लब, भजनी मंडळ या सगळ्यांतून सुट्टी घेतली आणि १-५ फेब्रुवारी आमची अंदमान ट्रीप बुक झाली.. Whatsapp Group वर काय काय shopping करायचं, कमीत कमी जागेत जास्तीत जास्त वस्तू कशा माववायाच्या, काय काय खायचं अशा चर्चा होऊ लागल्या.. Tour manager म्हणजे आई आणि commute coordinator म्हणजे मामा.. अशा उत्तम leadersच्या हाताखाली आमचा प्रवास सुरु झाला.. पुणे-चेन्नई-पोर्टब्लेअर असा flight Journey होता.. त्यात मग window seat साठी भांडण, तिथे बसल्यावर aisle seat वर असणाऱ्याला चिडवणं, भरपूर फोटोस काढणं असे सगळे सोपस्कार पार पडल्यावर उगाच झोपायचा प्रयत्न करून झाला.. आणि या सगळ्या दंग्यात आम्ही तीन बहिणी तर होतोच पण आमच्या जोडीला आज्जीआजोबा सुद्धा होते.. त्यांचा उत्साह बघून संपूर्ण ट्रीपमध्ये कोणालाही "मला कंटाळा आला" असं म्हणायची हिम्मतच झाली नाही.. 

पहिल्या दिवशी म्हणजे एक तारखेला संध्याकाळी ४ वाजता आम्ही पोर्ट ब्लेअर मध्ये आलो.. हॉटेल्स बुक झालेली होतीच.. आणि दिमतीला दोन गाड्या देखील होत्या.. मस्त फ्रेश होऊन सगळे सेल्युलर जेल मध्ये गेलो.. ७ विंग्स असणारं, ६९३ कैद्यांना एकावेळेस पोटात सामावून घेणारं हे प्रचंड जेल.. आज त्याच्या ३ विंग्स शिल्लक आहेत..आणि एक central tower ही.. जिथून सातही विंग्स वर लक्ष ठेवता येऊ शकत होतं.. इथे एक पिंपळाचे झाड आहे जे या जेलच्या उभारणीपासून, क्रांतिकारकांवर झालेल्या अनन्वित अत्याचाराचा एकमेव साक्षीदार आहे.. १९३८ मध्ये हे जेल बंद झालं आणि स्वातंत्र्य मिळाल्यानंतर त्याचं राष्ट्रीय स्मारकामध्ये रुपांतर करण्यात आलं.. सरकारने या स्मारकाची अत्यंत नीट निगा राखली आहे.. प्रत्येक संध्याकाळी तिथे एक light and sound show असतो.. त्यामधून जेलची कहाणी  सांगितली जाते.. ते ऐकताना, कोलू पाहताना, फाशीगृह पाहताना, स्वा. स्वराकारांची कोठडी पाहताना आपोआपच मनात "जयोस्तुते" चे शब्द घुमू लागतात आणि अंगावर काटा आल्याशिवाय राहत नाही.. कोणा एका नेत्यामुळे/घराण्यामुळे भारत स्वतंत्र झाला म्हणणाऱ्या लोकांसाठी एक सणसणीत चपराक आहे हा show म्हणजे..

अंदमानात दिवस लवकर सुरु होतो आणि अंधारही लवकर पडतो त्यामुळं साधारण ६-६:१५ लाच ८ वाजल्यासारखे वाटतात.. त्यांच्या कामाचे तास साधारण सकाळी साडेसात ते दुपारी दोन.. एकदा सूर्य कलायला लागला कि under water activities करणं शक्य होत नाही.. अर्थातच आम्हा सगळ्यांना रोज लवकर उठणं भागच होतं.. इथे ५७२ छोटी छोटी बेटे आहेत..पैकी चाळीसच्या आसपास बेटांवर वस्ती आहे.. त्यातही बरीचशी बेटे defense च्या अमलाखाली आहेत.. त्यामुळं तिथे दोन अडीच तासांपेक्षा जास्त वेळ थांबता येत नाही.. असंच एक बेट म्हणजे Ross Island.. ब्रिटीश काळातील अंदमानची राजधानी.. इथे क्लब हाउस आहे, चर्च आहे.. गोड्या पाण्याचा विहिरी आहेत... थोडक्यात दैनंदिन गरजांपासून मनोरंजनापर्यंत सगळं आहे.. दुसऱ्या महायुद्धात जपानी सैन्याने केलेल्या आक्रमणामुळे त्याचा संहार झालाय ही गोष्ट वेगळी पण तरीही त्या काळच्या वैभवाची साक्ष पटवून देण्यासाठी ते पुरेसा आहे..

नंतरचे ३ दिवस मग scuba diving, snorkeling, jet skiing, sea walking आणि पाण्यात डुंबत राहणं यात कधी निघून गेले कळालच नाही.. पर्यटकांना जाता येईल अशा अनेक बेटांवर आम्ही जाऊन आलो.. Havelock, North Bay, Light house, राधानगर, कला पत्थर असे अनेक किनारे मनात साठवून आलो.. पोर्ट ब्लेअर पासून या बेटांवर जाण्यासाठी छोट्या बोटी किंवा क्रुझचाच पर्याय आहे.. खूप कमी बेटांवर जाण्यासाठी रस्ते आहेत..Havelock हे त्यातलंच एक बेट.. तिथून परत येताना क्रुझवर आमच्यातली सगळी मोठी मंडळी एकदम तरुण झालेली.. त्यांच्या डान्सने क्रुझचा डेक गाजवला.. मामीसोबत तर बाकीच्या मंडळींनी फोटोजसुद्धा काढून घेतले.. तेव्हा आम्हाला परत एकदा जाणवलं कि नेहमीच्या routine मधून बाहेर पडल्यावर आपलेच लोकांचे नवनवीन गुण कळतात.. आपण आणखी जवळ येतो..

एवढी सगळी धमाल केली तरीसुद्धा वेळेअभावी काही गोष्टी बघायच्या राहून गेल्या.. दिगालीपूर, जिवंत ज्वालामुखी, आणि निकोबार ही त्या राहिलेल्या ठिकाणांपैकी काही ठिकाणं.. सगळं अंदमान निकोबार बघायचं असेल तर १२-१४ दिवसांची ट्रीप असायला हवी..

काळेपाणी, सेल्युलर जेल आणि आदिवासी हि एवढीच अंदमानची ओळख आता राहिलेली नाही.. अत्यंत सुंदर आणि स्वच्छ समुद्र किनारे, तिथे होणाऱ्या water activities, समुद्रतळाशी असणारं अनोखं आणि अत्यंत आकर्षक सागरी विश्व अशी एक हवीहवीशी ओळख या ठिकाणाला मिळत आहे.. परदेशातील समुद्रकिनाऱ्यांच्या तोडीचे किनारे सगळ्यांनाच भुरळ घालत आहेत.. अत्यंत मनमिळाऊ आणि मदतीला तत्पर असणारी स्थानिक मंडळी अंदमान tourismचं नाव मोठ्ठ करत आहेत.. दुसऱ्या महायुद्धानंतर ब्रिटिशांनी या बेटाला जपानी लोकांच्या ताब्यातून परत मिळवलं आणि त्यानंतर दोनच वर्षात आपण स्वतंत्र झालो.. ब्रिटिशांनी जर अंदमान परत घेतला नसत तर आज हे सुंदर ठिकाण जपानच्या ताब्यात असतं.. नाही म्हणलं तरी क्षणभर ब्रिटीशांचा आपल्यावर हा एक उपकार आहे असं वाटल्याशिवाय राहत नाही.. आयुष्यात परत एकदा तरी नक्की यायचं इथे असा विचार पक्का करूनच आम्ही ५ तारखेला परतीचा प्रवास सुरु केला..